ศิลปะทำหน้าที่เป็นกระจกเงาสะท้อนห้วงอารมณ์และความรู้สึกของมนุษย์มาทุกยุคทุกสมัย โดยเฉพาะ ‘ความรัก’ ซึ่งเป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญที่ศิลปินใช้ในการสร้างสรรค์ผลงานเพื่อบันทึกประวัติศาสตร์ และค่านิยมของสังคมในแต่ละช่วงเวลา จากความสมบูรณ์แบบในอุดมคติของยุคคลาสสิก สู่ความเร่าร้อนรุนแรงในยุคโรแมนติก จนถึงการจับจ้องชั่วขณะแห่งความสุขที่แสนธรรมดาแต่ลึกซึ้งแบบอิมเพรสชันนิสม์ในยุคสมัยใหม่ ในโอกาสดี 'วันวาเลนไทน์' ขอพาไปค้นหาความหมายของ ‘ความรัก’ ในสายตาของศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ว่า แท้จริงแล้ว ‘มีหน้าตาประมาณไหน ? ผ่าน 3 ผลงานระดับมาสเตอร์พีซแห่งยุคสมัย เพื่อสะท้อนให้เห็นว่าความรักในมุมมองของศิลปินไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล แต่ยังเชื่อมโยงไปถึงอุดมการณ์และการเมืองที่แฝงอยู่ในทุกอณูของฝีแปรงและรอยสลัก ทำให้งานศิลปะแต่ละชิ้นไม่ได้สื่อสารแค่มิติในเชิงสุนทรียภาพ แต่คือบันทึกความเข้าใจที่มนุษย์มีต่อความรักที่เปลี่ยนแปลงไปตามบริบทของโลก รักแบบ Neoclassicism Venus and Mars (1816–1822) โดย Antonio Canova ศิลปะนีโอคลาสสิกเกิดขึ้นในช่วงเวลาสำคัญของประวัติศาสตร์ตะวันตก นั่นคือ ‘ยุคเรืองปัญญา’ ที่เน้นการใช้เหตุผล วิทยาศาสตร์ และความเป็นระเบียบเรียบร้อย รวมถึงเพื่อตอบโต้ความฟุ่มเฟือยและไร้ทิศทางของ ‘ศิลปะโร Rococo’ โดยหันกลับไปหาแบบแผนของยุคคลาสสิกที่เน้นความเรียบง่ายและคุณธรรมพลเมือง…