ในโลกของสีสันที่เราสามารถเห็นด้วยตาอาจมีมากมายเป็นร้อยพันเฉด ทว่าในอดีตใช่ว่าเราจะสามารถถ่ายทอดทุกสีที่เห็นออกมาได้ ด้วยข้อจำกัดที่ว่าสีที่สกัดจากธรรมชาตินั้นแสนจะจำกัด โดยเฉพาะอย่างยิ่งสีโทน ฟ้า-ม่วง เป็นโทนสีที่มีน้อยในธรรมชาติ และแม้ว่าจะมีดอกไม้บางชนิดที่มีสีนั้น ก็ใช่ว่าจะสามารถสกัดมาทำเป็นสีวาดภาพหรือย้อมผ้าได้เข้มข้นเท่าตอนที่เป็นดอกไม้ ตั้งแต่สมัยก่อนคริสตกาล สีม่วงถูกจัดเป็นสีที่มีค่าควรเมืองเพราะความหายาก จะถูกสวมใส่โดยเชื้อพระวงศ์ระดับกษัตริย์หรือราชินีเท่านั้น แต่ละกรัมมีราคาแพงระยับระดับที่ว่าทองคำยังเทียบไม่ได้ สีม่วงยังถูกสงวนไว้ให้กับชนชั้นสูงต่อมาอีกเป็นพันปีด้วยความจำกัดด้านการผลิต แม้ภายหลังจะสามารถสกัดจากสิ่งอื่นได้ แต่ก็ไม่ได้สดใสเท่าที่สามารถพบเห็นได้ในธรรมชาติ จนกระทั่งวันหนึ่งอุบัติเหตุทางการทดลองได้เปลี่ยนโลกของสีย้อมไปตลอดกาล ความบังเอิญเป็นเหตุ ในปี ค.ศ. 1856 เด็กหนุ่มอายุ 18 ปี William Henry Perkin ผู้เป็นส่วนหนึ่งของทีมวิจัยคิดค้นหายาควินิน ยารักษาโรคมาลาเรีย ได้ผลลัพธ์การทดลองไม่เป็นไปตามที่หวัง สารเคมีในหลอดทดลองออกมาหน้าตาไม่ใกล้เคียงกับควินินสักนิด ทว่าเมื่อทำการเก็บล้างด้วยการใช้แอลกอฮอลล์กลับพบว่าสารเคมีเปลี่ยนเป็นสีม่วงสด! ใช่ว่าจะไม่มีใครเคยเห็นสีม่วงเฉดนี้มาก่อน แต่ว่ายังไม่เคยมีใครทำสีม่วงโทนนี้ออกมาเป็นสีย้อมได้ เพอร์กินเอาสีนี้ไปทดลองต่อเพื่อทำให้สีเสถียรเหมาะแก่การใช้ในอุตสาหกรรมก่อนจะจดสิทธิบัตร ตั้งชื่อให้มันว่า…